We starten met de Garmin Zumo 590LM, stom, natuurlijk zonder de handleiding te raadplegen, maar we zien wel hoe ver we komen. Het was even zoeken, maar na een beetje Googelen kwam ik erachter dat je eerst Garmin Express moet installeren op je PC, dat kan via deze link. Eerst wordt er een set-up bestandje op je PC geïnstalleerd en via dit set-up bestand kun je de Garmin software installeren. Dat gaat vloeiend en zonder problemen, binnen een paar tellen was ook mijn toestel en serienummer gevonden en kon ik gelijk het toestel online registeren, mijn kaart blijkt mooi up to date te zijn, altijd prettig als je een nieuw toestel hebt gekocht. Nog wel een klein minpuntje, ik moest het usb-kabeltje uit de doos halen en zo kwam ik erachter dat er geen 220V stekker in de doos zat om thuis gewoon via het stopcontact op te kunnen laden. Geen ernstige zaak, maar toch een minpuntje, zeker voor zo’n prijzig apparaat, op reis is het fijn om een 220V stekker achter de hand te hebben als de stroomvoorziening op de motor fout gaat. Positief is dat Tyre direct de aangesloten Garmin herkent, ik kan dus routes maken in Tyre en simpel als gpx bestand exporteren naar Garmin en Tripy en als itn bestand naar TomTom.

Nu naar het volgende apparaat, de Tripy II GPS, daarvoor moet je eerst Road Tracer Pro installeren vanaf de cd die in de doos zit, bij mij is de software reeds geïnstalleerd, dus ik verbind de unit via de usb-kabel met de PC, even wachten, nog even wachten, en er gebeurt niets! Het eerste slordigheidje is een feit, de software start niet automatisch op, dan maar dubbelklikken op het icoontje en kijken wat er gebeurt. Gelukkig, dat werkt wel, nu kun je via Hulp > Updates downloaden eerst Road Tracer Pro updaten.., en wat gebeurt er nu? Ik krijg een schermpje met de tekst; ‘sorry, er is geen nieuwe versie beschikbaar’ en Road Tracer Pro sluit zichzelf direct weer af! Dat is niet de bedoeling, ik wil ook kijken of de Tripy zelf nog updates nodig heeft. We starten de procedure opnieuw, dubbelklik op het icoontje, naar Hulp en dan naar Tripy II Updates downloaden, een zoekscherm verschijnt en ik blijk al over de meest recente versie te beschikken.

Een beetje onhandig hoor, die Tripy software, nu eens kijken hoe TomTom het er van af brengt. Als het je eerste keer is, moet je eerst je navigatiesysteem aansluiten op je pc en vervolgens een MyTomTom-account aanmaken om te registreren. Op die manier krijg je toegang tot alle kaartupdates die deel uitmaken van de service Lifetime Maps. Via MyTomTom kun je ook TomTom HOME downloaden, dat is de software die je nodig hebt om te kunnen updaten, klik daarvoor eerst op ‘>Eerste keer?’ en vervolgens op ‘Aan de slag?’, rechts zie je dan de download button van TomTom HOME. Bij mij is dat natuurlijks reeds geïnstalleerd en dus kan ik de TomTom aansluiten op mijn PC via een usb-kabel, op de TomTom verschijnt de tekst ‘Verbinding maken met computer?’en we klikken op ja.

Aha, de software start automatisch op en er verschijnt direct een scherm met de updates. Kijk, zo zien we het graag! En ja hoor, er zijn updates beschikbaar, zowel flitslocaties (apart bestellen!), als een nieuwe kaart van Europa. Klikken op ‘updates en installeer’, en dan eerst maar even lunchen, want met iedere update wordt er een back-up gemaakt van het hele systeem en dat heeft even tijd nodig. Zo, na een eiwitrijke lunch, 2 nummers van Deep Purple op hoog volume zijn de updates geïnstalleerd. Voor de zekerheid klik ik op ‘OK’ en daarna op ‘Update mijn TomTom Rider’, en dat is een goed idee, want nu komen er voor de nieuwe kaart nog een paar bestanden met Map Share correcties. Oeps, ik vergeet de automatische back-up uit te zetten, nu wordt er weer een back-up gemaakt van het hele systeem, nog maar naar een paar nummers luisteren van Deep Purple dan? Vrouw en kind zijn toch weg, oké tot straks….

De tweede keer backuppen gaat een stuk sneller, een kort nummer van Deep Purple is voldoende. Het vreemde is wel dat er 2 bestanden blijven staan die niet geïnstalleerd kunnen worden, dat zijn ‘Navigation to a postcode’ bestanden. De software zegt dat ze geïnstalleerd zijn, klik ik op ‘Update mijn TomTom Rider’, dan staan diezelfde 2 bestanden weer klaar om gedownload en geïnstalleerd te worden. Via deze computer > F-schijf probeer ik erachter te komen of deze bestanden nu wel of niet op de Rider staan. Het zal misschien wel aan mij liggen, maar ik zie ze niet staan, wellicht een bug. Niet zo belangrijk, want ik kan op de Rider wel gewoon navigeren naar een postcode, maar toch irritant, kan me voorstellen dat mensen in verwarring raken en telkens opnieuw proberen deze bestanden te installeren. Bij toeval besluit ik de TomTom los te koppelen en opnieuw te verbinden en wat blijkt? De 2 bestanden blijven nu wel weg, heh, heh, eind goed, al goed…

Morgen ga ik de routes maken in Tyre en kopiëren naar de Tripy, Garmin en TomTom, als ik tijd heb zal ik mijn bevindingen hier morgen direct posten, maar ik kan dat niet garanderen, want zo’n laatste dag is altijd hectisch, naast de voorbereidingen moet er ook nog een mailing uit voor TyreTotravel. Nou ja, we zien wel, anders komt het volgende week. Voel je trouwens vrij om deze blog te delen, via sociale media, websites en forums, maakt niet uit waar. Morgen nog een drukke dag en dan lekker rijden (en een beetje testen), want daar gaat het uiteindelijk om…!

Klik voor de routetrack

Laat ik gelijk maar aangeven dat de gemaakte route niet perfect is, vandaar dat ik hem ook niet op de website van TyreTotravel heb gepubliceerd. Het is een allroad route, dus met stukjes onverhard en Tyre geeft niet altijd aan of een weg wel of niet toegankelijk is voor motoren. Op deze route kwam ik drie keer het bordje tegen met ‘verboden voor motoren’. Persoonlijk vind ik dat niet zo’n probleem, ik ga dan gewoon de andere kant op en navigeer naar het eerstvolgende routepunt. Ook leidt de route je een paar keer een onverhard pad in en laat je daarna hetzelfde weggetje weer terug rijden, waarschijnlijk kon TomTom geen doorgaande weg vinden. Wil je toch de route hebben dan kun je op de afbeelding hiernaast klikken, je kan de routetrack openen met Tyre en eventueel bewerken. Heb wel een momentje geduld, want het zijn héél veel routepunten die Tyre moet plaatsen op de kaart.

Voorbij Almelo is het gelijk al genieten als je door het Assinkbos rijdt, voorbij het plaatsje Rekken ga je via de Olderkotseweg de grens over naar Duitsland. Vlak voor de grens heb ik een heerlijke uitsmijter gegeten, de naam van het restaurant ben ik vergeten, het was iets van grenswoud volgens mij, in ieder geval met ‘grens’ in de naam. Voorbij de grens gaan we rechtsaf de 7o op om de grens zo dicht mogelijk te volgen en af te zakken naar het Zuiden. In het plaatsje Burlo zou je eventueel ‘Kloster Mariengarden‘ kunnen bezoeken. Een katholiek klooster waarvan de geschiedenis teruggaat tot 1220, zelf ben ik doorgereden, ik neem me altijd voor te stoppen, maar als ik eenmaal aan het rijden ben… Verder gaat de weg, onder andere via de Klosterdiek, de Kalkdiek naar Anholt, wat opvalt zijn de rustige wegen, zelfs met redelijk weer op een zondag is het heerlijk rustig, niet spectaculair, maar ik vermaak me kostelijk.

In Anholt was het even zoeken naar de ‘Wasserburg Anholt‘, echt de moeite waard om even te stoppen voor een wandeling in het uitgebreide park, of een kop koffie te drinken op het fantastisch gelegen terras van de burcht. Zelf heb ik een rare gewoonte, als ik alleen, zoals nu, aan het rijden ben, dan maak ik over het algemeen hele korte stops en stap ik weer snel op de motor, zoals ook nu. Voorbij Anholt steek je na een flink stukje rijden over afwisselende wegen de Rijn over. Langs het Botzelaerer meer, diverse burchten en nog een klooster kom je uiteindelijk in het ‘Klever Reichswald‘ terecht. Dit is het grootste samenhangende natuurgebied in de regio Nederrijn. De wegen zijn er vooral recht, maar met een top van 95 hele meters is het toch een leuk stukje buitenland net over de grens. En je kan er, zover ik het kon zien, prima en zonder problemen een bospad meepakken, ik heb er in ieder geval van genoten.

Voorbij het Klever Reichswald ga je de grens over naar Nederland en kom je weer door een flink stukje bos, dit keer het Groesbeekse Bos. Hierbij moet gezegd worden dat de wegen veel drukker zijn als 20 km verder in Duitsland en daarmee beantwoord ik ook gelijk mijn vraag aan het begin van dit stuk; ‘is het in Duitsland fijner toeren als in Nederland? Ja dus, het is over het algemeen fijner toeren in Duitsland als in Nederland, zelfs vlak over de grens, de wegen zijn rustiger, minder snelheidsbeperkingen, meer ruimte en meer mogelijkheden voor allroad. Maar ook gezegd moet worden, en ik kan niet direct beargumenteren waarom, ben ik toch blij dat ik Nederlander ben en geen Duitser,  wonen in Nederland en lekker rijden in Duitsland, daar is prima mee te leven..!

Video-impressie

Klik voor het starten van de video

Het 1000 km brevet is een initiatief van het tijdschrift Motoren & Toerisme en onderdeel van de Quarté. Meer informatie over de Quarté is hier beschikbaar. Ik dacht dat het 1000 km brevet echt 1000 km rijden was op één dag, maar dat viel mee, het was 500 km en de organisatie gaat er dan van uit dat je ook weer 500 km terug moet, dus 1000 km in totaal. Ik zie het 1000 km brevet dan maar als beloning van mijn 1000 km tocht uit Tsjechië van 3 jaar geleden. In Polen nam ik de verkeerde afslag, ik kwam op de verkeerde richting van de snelweg terecht en het duurde eventjes voordat ik weer via een afrit kon omkeren. Toen ik thuis was zag ik 990 km op de teller, dat is geen mooi getal vond ik, dus heb ik nog maar een extra rondje van 15 km gemaakt om toch te kunnen zeggen dat ik op één dag meer als 1000 km heb gereden. Ja, ja, ik weet het, ik ben een beetje gek…

Vrijdag 12 april 2013

Dag 1: van Nootdorp naar Namen (235 km)

Een hele natte rit vandaag van Nootdorp (omgeving Den Haag) naar Namen (België). Tot Brussel over de snelweg en dan binnendoor. Is best nog wel leuk tussen Brussel en Namen, licht heuvelig, veel versterkte boerderijen en zelfs over kasseien gereden! Mijn GoreTex handschoenen, laarzen en motorpak hielden me lekker droog. Jammer dat de spullen in mijn koffers een beetje nat zijn geworden. Hepco & Becker garanderen toch echt waterdichte koffers. Misschien even de rubbers nakijken als ik weer thuis ben.

In Namen rond 16.00 uur aangekomen bij Hotel Formule 1. Nou, dat is niet echt een aanrader, goed, het is schoon en goedkoop, maar daar is ook alles mee gezegd. Mooi uitzicht op een industrieterrein en de snelweg, geen restaurant, geen bar, geen gezelligheid. Maar goed, ik had me voorgenomen nog flink wat werk te verrichten en dat gaat prima zo zonder afleiding en met gratis WiFi.

Via de Ardennen en Luxemburg gaan we vooral binnendoor naar de Vogezen. Ik heb er zin in, tot morgen!

PS:

Geen foto’s en geen video van deze dag, ik had geen zin om de spullen uit de koffer te halen, te slecht weer.
Hopelijk is Pluvius ons morgen beter gezind!

Zaterdag 13 april 2013

Dag 2: van Namen naar Col de Bussang (500 km)

Na een onrustige nacht, een karig ontbijt eerst de ketting gesmeerd, daarna om 09.00 uur vertrokken naar het startpunt van de tocht, garage Rosmant. Snel even de inschrijving in orde gemaakt en dan op pad, daar komen we voor! Het weer wel bewolkt, maar niet zo slecht als de dag daarvoor, af en toe een spatje regen. De rit vangt aan naar de eerste opdracht bij de Abdij van Orval. De opdrachten zijn niet echt moeilijk, het gaat er vooral om dat je kan aantonen dat je er ben geweest. In dit geval moesten we onder de postbus, links van de ingangspoort de tekst van een metalen bord onder de brievenbus noteren. Behalve stukjes snelweg gaat het ook binnendoor, vooral voorbij Neufchateau is het lekker sturen in de natuur van de Ardennen.

Vervolgens is het richting Metz vooral kilometers maken. Soms wijk ik af van de route om een mooi weggetje in te slaan of iets snel te bezichtigen, bijvoorbeeld het oorlogsmonument ‘La Bataille du Léomont’. Altijd indrukwekkend en het steile weggetje naar het monument ook! Voorbij Gerardmer beginnen de Vogezen en voor ons het plezier. Koud is het nog wel, de wegen zijn nat, maar toch is het genieten geblazen. Het is zaak om de bochten soepeltjes te ronden en de remmen met beleid te toucheren, mijn Africa Twin heeft immers geen ABS. Desalniettemin kan ik met de beklimming van de ‘La Schlucht’ en de ‘Col des Feignes’ (sneeuw!) eindelijk ook gebruik maken van de zijkant van mijn banden, die zitten er immers niet voor niets en hadden met het slechte weer in Nederland nog geen echte bochten gezien. In La Bresse de derde controle.

Lekker doorsturen en dan de beklimming van de Ballon d’Alsace, op de top van 1165 meter (veel sneeuw!) de vierde controle. Even snel wat foto’s maken van de sneeuwmassa’s en dan weer door naar de Col du Hondsruck voor de vijfde controle. Met de aanpassingen van de oorspronkelijke route die ik zelf heb gemaakt begint het nu toch een beetje laat te worden. Dus hopelijk brengt de TomTom Rider 5 me in één ruk naar de laatste controle, en of de duvel er mee speelt, daar gaat het voor de eerste keer fout met de route. TomTom stuurt me een smal weggetje in, waarschijnlijk een snellere doorsteek naar het laatste routepunt, en deze weg loopt dood. Nou ja, je kan wel verder via een onverhard en modderig ezelspadje, maar met 3 koffers, allroad banden en mijn beperkte offroad skils heb ik dat maar niet gedaan. Dan maar op de ouderwetse manier de borden gevolgd naar Bitschwiller, vervolgens richting Epinal-Remiremont voor de eindcontrole op de Col de Bussang in Relais Motards. Mooi altijd om zoveel enthousiaste motorrijders bij elkaar te zien, een ongedwongen sfeer, geen poeha, gewoon gezelligheid. Helaas kon ik niet te lang blijven, mijn overnachtingsplek was een aantal kilometers verder, dus het 1000 km brevet in ontvangst genomen, handen geschut met een aantal mensen van Motoren & Toerisme, een snelle cappuccino en dan maar weer verder.

Mijn bedje was gespreid in Hotel les Sapins in het kleine plaatsje Le Ménil. Een groot verschil met het eerste hotel en dat terwijl de prijs van € 57,- per nacht inclusief ontbijt helemaal niet verkeerd is! Heerlijk gegeten en met een half litertje Bourgogne en bijna 12 uur sturen lukte het me niet meer om mijn Motorblog en mailtjes bij te werken. Dan kan ik wel merken dat ik een dagje ouder wordt, vroeger reden we ook 12 uur en dan hapte we eerst een half litertje bier weg, snel douchen en eten en dan vragen aan de kelner waar er in de buurt nog wat te beleven valt. Maar laten we het er op houden dat elke levensfase zijn charmes heeft, nu doen we het wat rustiger, gaan wat eerder naar bed, drinken wat minder, maar het genieten van motorrijden in de natuur blijft gelukkig voor altijd hetzelfde!

Zondag 14 april 2013

Dag 3: van Le Ménil naar Nootdorp (715 km)

Natuurlijk eerst nog een flink stuk binnendoor in de Vogezen, je weet maar nooit wanneer je weer terug komt! Het weer werkt eindelijk mee, een stralend zonnetje verwelkomt me als ik de motor rond 09.00 uur aan het klaarmaken ben voor de terugreis. Tjonge, jonge wat kan het leven mooi zijn met een goed werkende motor, mooi weer en een prachtige omgeving. En prachtig is de omgeving, weer bemerk ik als je de meest bekende wegen links laat liggen, je juist de mooiste onontgonnen motorwegen ontdekt. Misschien iets minder spectaculair dan de bekende cols, maar daarom juist des te rustiger op de wegen, jij, je motor, uitdagende bochten en mooie vergezichten, meer hoeft het niet te zijn. We passeren bijna zonder tegenliggers de Col des Croix en rijden langs vele meertjes naar Epinal. Voorbij Epinal volgen we een poos de ‘La Moselle’ tot aan het plaatsje Toul. Voorbij Toul komen we in een landelijk landschap terecht met vele op en neergaande wegen. Hier kom je ook steeds meer oorlogsmonumenten en militaire begraafplaatsen tegen, we naderen Verdun. Noordoostelijk van Verdun moet je echt even door het Forêt Domaniale de Verdun, behalve prima stuurwegen zit dit heuvelachtige met bos bedekte domein vol met verdedigingswerken uit de eerste wereldoorlog. Zelf heb ik even de tijd genomen om Fort Vaux te bezoeken. Wat hier allemaal is gebeurt, om stil van te worden…

In gedachten vervolgen we de weg binnendoor helemaal tot we in de Ardennen de A4 kruisen. We pakken de Route du Soleil naar Luik, let op dit is 110 km snelweg zonder dat je een benzinepomp tegenkomt! Gelukkig had ik peut genoeg, net voor Luik konden motor en berijder weer even bijtanken. In Luik zelf is het uit met de pret, de wegen worden steeds drukker, de medeweggebruikers steeds minder vriendelijk en de laatste loodjes wegen aldus het zwaarst. Nog een laatste bak koffie in Breda en om 20.15 uur kon ik mijn vrouw en kind weer in de armen sluiten. Voor deze keer is het genoeg geweest, maar binnenkort gaan we op herhaling naar de Provence…

Slide show brevet 1000 km 2013

Video clip brevet 1000 km 2013